رجلا أبيض اللّون حسن الوجه طيّب الرّيح حسن الثياب قد وليني و أرى الأسود و قد تولّى عنّي ، قال : أعد فأعاد ، قال ما ترى ؟ قال : لست أرى الأسود و أرى الأبيض قد وليني ثمّ طفى على تلك الحال . [ الحديث 950 ] و فيه أيضا : في ذلك الجزء ، عن جابر بن عبد اللّه الأنصاري قال : قال رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله لعليّ بن أبيطالب عليهما السّلام : ألا ابشّرك ؟ ألا أمنحك ؟ قال بلى يا رسول اللّه ، قال : فانّي خلقت أنا و أنت من طينة واحدة ، ففضّلت منها فضل فخلق منها شيعتنا ، و إذا كان يوم القيامة دعى الناس بامّهاتهم إلّا شيعتك فانّهم يدعون بأسماء آبائهم لطيب مولدهم . [ الحديث 951 في بيان أن حب الأئمة عليهم السلام علامة طيب الولادة و بغضهم علامة خبث الولادة ] في إرشاد الدّيلمي : الباب الأوّل « في ثواب الموعظة و النصيحة » و روى أنّه ذكر عند النبيّ صلّى اللّه عليه و آله رجلان : كان أحدهما يصلّي المكتوبة و يجلس فيعلّم الناس الخير ، و كان الاخر يصوم النهار و يقوم اللّيل ، فقال صلّى اللّه عليه و آله : فضل الأوّل على الثاني كفضلي على الأنام .

--> خوش بوئى را كه جامه‌هاى نيكوئى دارد مىبينم كه به من نزديك شده و آن مرد سياه را مىبينم كه از من دور گشته ، حضرت فرمود : كلمات و دعائى كه به تو آموختم بار ديگر بخوان پس آن را خواند ، حضرت فرمود چه مىبينى ؟ عرض كرد ديگر آن مرد سياه را نمىبينم و مرد سفيد رنگ را مىبينم كه به من بسيار نزديك شده ، پس بر همان حال ساكت و خاموش گشت ( و از دنيا رفت ) . ( 1 ) 950 - و نيز در همان كتاب و جزء : از جابر بن عبد اللَّه انصارى روايت شده كه رسول خدا ( ص ) به حضرت على بن ابى طالب ( ع ) فرمود : آيا تو را بشارت ندهم ؟ آيا عطائى به تو نكنم ؟ عرض كرد چرا اى رسول خدا ، حضرت فرمود : همانا من و تو از يك طينت و سرشت آفريده‌شده‌ايم پس از آن سرشت مقدارى زياد آمد و از همان زيادى شيعيان ما آفريده شده‌اند و چون قيامت برپا گردد تمامى مردم بمادرهاى خود خوانده شوند مگر پيروان تو كه بنام پدران خود خوانده ميشوند از جهت پاكيزگى ولادت آنها . ( 2 ) 951 - در ارشاد ديلمى : باب اول « در ثواب موعظه و نصيحت » روايت شده كه نزد پيغمبر اكرم ( ص ) از دو نفر نام بردند كه يكى از آنها نماز واجب خود را ميخواند پس از آن مىنشيند و بمردم خير را ( يعنى امور دينى را ) مىآموزد ، و ديگرى روز را روزه ميگيرد و شب را بعبادت به پا ميخيزد ، حضرت فرمود : فضيلت و امتياز شخص اول بر دوم مثل فضيلت من است بر مردم .